نجیب الرحمن شمال: زن افغان درآستانه هشتم مارچ

IMG_3292

سال دیگری هم گذشت وبازهم یادبود از یکی از روزهای بین المللی بنام “هشتم مارچ” فرارسید. گرچه پدیده تجلیل ازاین روز ماندگار برای زنان، دربسیاری از کشورهای سرمایداری (غربی) تقریبآ ازبین رفته وخصوصآ جوانان این کشورها ازتاریخچه ودلایل بزرگداشت ازاین روز بی خبراند و برای شان کاملآ بیگانه است، اما هنوزهم استند کشور ها ومردمانی که باوجود بسربردن دربدترین شرایط اقتصادی، اجتماعی، سیاسی وفرهنگی از این روز به یادماندنی تجلیل بعمل آورده ومبارزات برحق زنان آزادیخواه جهان را الگوی راه آینده خود قرارمیدهند که کشورما هم ازجمله همین کشورهای جهان بشمارمیرود . باوجویکه به اساس گزارشات رسمی وغیر رسمی نیمی از نفوس کشورما را زنان تشکیل میدهد، اما دیده میشود که این قشر درجامعه ما همیشه تحت ستم ، ظلم واستبداد زنده گی کرده و سلطه زن ستیزی ومناسبات عقب مانده اجتماعی وسنتی بودن جامعه ما،همیشه مانع رشد وتکامل واقعی این قشرگردیده است. از آوانی که نوجوان بودم ، جوان شدم ، نمو و تکامل کردم و بالاخره بیشتراز پنجاه سال از عمرم گذشت ، به یادندارم که مادران ، خواهران، همسران وتکیه گاه اصلی خانواده ها درکشورما به آرامش زنده گی کرده باشند وحق و حقوق شان به اساس احکام قانون(حتی احکام شرعی اسلامی) برای شان داده شده باشد. اما نباید از یادبرد که در دوره شاه امان الله خان اندکی برای زنان آزادی داده شد وآنان حق رفتن به مکتب وآموزش را بدست آورده ، نسبت به گذشته کمی آزادتر شدند که دیری دوام نکرد ونه تنها آزادی زنان، بلکه همه سیستم دولتی با سوءاستفاده ازعقاید مذهبی مردم ما توسط افراطیون مذهبی سرنگون گردید.اما بعداز ثور1357 وافتیدن قدرت سیاسی بدست رهبری حزب دموکراتیک خلق افغانستان و از آنجاییکه یکی ازوظایف خطیر در اساسنامه آن حزب دفاع از حقوق زنان و دادن حق مساوی برای آنان درهمه سطوح جامعه بود و زنان مبارزی هم در سطح رهبری آن حزب مشغول فعالیت های سیاسی بودند،و ازخود سازمانی برای زنان جامعه داشتند،؛ بهترازهرزمان دیگر زمینه های رشد واستعدادهای آنان درعرصه های مختلف زنده گی فراهم گردید. حق رفتن به مکتب وادامه تحصیلات عالی مانند مردان برای شان داده شد ، به ده ها هزار از خواهران ما شامل موسسات تحصیلی در داخل کشورشده وهزاران تن دیگرشان به کمک ومصارف دولت جهت کسب تحصیلات عالی ومهارت های مسلکی عازم کشورهای خارجی شدند که بعداز بدست آوردن اسناد قانونی تحصیلی بدون کدام مشکلی در ادارات دولتی شامل کار میشدند .گرچه در آنزمان هم رفتن به مکتب ، کسب تحصیلات عالی ورفتن به کار، برای زنان آسان نبود ودرنقاط مختلف کشور برای شان موانع ایجاد شده وحتی تهدید به مرگ شده وقربانی های بیشماری در راه بدست آوردن آزادی های شان دادند ، اما از آنجاییکه یک دولت متعهد ویک حزب پیشگام وخدمتگذار برای مردم جهت برقراری حق وحقوق مساوی میان زن ومرد کارکرده وهمه جامعه را رهبری میکردند، زنان نیز از آینده شان تشویش ونگرانی نداشتند.

بدبختانه که آن روزگار طلایی برای زنان جامعه ما هم دیری نماند و بازهم نیروهای تندرووعقبگرای مذهبی که قبل از ثور 1357 جهت برهم زدن نظم واز بین بردن آرامش مردم ما در آنطرف سرحدات جنوبی کشورما تربیت وپرورش یافته وهرلحظه آماده حمله برکشورما بودند، اینبارمانند گرگان تشنه به خون ملت ما با دندان های تیز تر وتجهیزات مکمل تر، به بهانه اینکه گویا “اسلام” درکشورما به خطرافتاده است ، وارد جنگ علیه دولت و مردم ما وبخصوص زنان جامعه ماشدند. ازجمله اولین اهداف شوم وغیرانسانی شان تخریب کردن وازبین بردن مکاتب وبخصوص مکاتب دخترانه بود تا با اینکار شوم شان مانع رفتن دختران به مکتب وکسب علم ودانش شوند. همه این ناهنجاری ها درکشورما همانا ریشه در نادانی و دورنگهداشتن مردم ما از کسب علم ودانش که عمدتآ توسط همان نیروهای عقبگرا وتندروان مذهبی به پیش برده میشود وموجودیت رسوم وعنعنات ناپسندیده وسنتی بودن جامعه ما دارد. با استفاده از همین دلایل ناموجه در زمان حاکمیت سیاه طالبان حتی برآمدن زنان را از خانه برای خود شرم و ننگ میدانستند. در آن دوران سیاه وتاریک علاوه بر آنکه مظالم زیادی بر زنان روا داشته شد، حتی زنان ومادرانی را بیاد داریم که نسبت نداشتن موادخوراکه درخانه ، خودشان واولادهای صغیرشان زنده زنده جان داده و درهمان چهار دیواری های منازل شان بخاک سپرده شدند.

بعدازسقوط دوره سیاه طالبانیزم و تدوین قانون اساسی وروی کار آمدن نظام جدید حکومتی و بر مبنای آن ، در 18 سال سپری شده، تحولات چشم گیری در زنده گی اجتماعی مردم افغانستان و بخصوص در زنده گی زنان افغان رو نما گردیده که با دوران طالبان غیرقابل مقایسه است. در این فاصله زمانی کوتاه، با موجودیت قانون اساسی جدید که در آن حقوق زن و مرد مساوی تعریف شده و رسانه های ازاد باعث رشد چشمگیر زنان در عرصه های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی گردیده است، میتوان آنها را ازجمله دستآوردهای این حکومت بحساب آورد . اما آن انتظاری را که مردم درعرصه رشد واقعی زنان وبلند بردن نقش آنان درجامعه داشتند، حکومت نتوانست دراین عرصه کار بنیادی ای انجام بدهد . ازجانبی هم موجودیت سازمانها و حلقات بنیاد گرا و تند رومذهبی و بخصوص تهدید طالبان مسلح ضد دولت ، نه تنها محدودیت هایی را بر زنده گی زنان تحمیل نمود که حوادث غمناک و تاسف آوری چون شهادت مظلومانه فرخنده را نیز بر مردم ما تحمیل کرد که فراموش کردن اینگونه حوادث ناگوار وخاطرات تلخ برای مردم ما وبخصوص زنان جامعه ما کار ساده یی نیست .

قابل یاد آوری است که ازنبود امنیت در کشور قبل از همه زنان و دختران متاثر شده رنج می برند. زنان ودختران ما حتی در زیرسایه نیروهای بین المللی که خود را مدافعان حقوق بشر وبخصوص زنان قلمداد می کنند، “آزادی” به معنی واقعی کلمه را ندارند وحتی در روی جاده ها به ساده گی و آسانی گشت وگذار کرده نمیتوانند. بارها ازطریق مطبوعات ورسانه هامتوجه شده ام ، زمانیکه خبرنگاری با یک کمره جهت اخذ نظر زنان وحتی دختران جوان میروند ، دختران بیچاره بشکل بسیار وحشت زده به هرطرف پراگنده شده وحاضر نمیشوند که حتی چهره شان برپرده تلویزیون ها نشان داده شود ودرآخرهم میگویند که ما اجازه فامیلی نداریم. این بدان معنی است که فامیلها هم هنوز ترس و وحشت زمان حکمروایان تندرو مذهبی را نه تنها از یاد نبرده انده ، بلکه از اینده تاریک فرزندان وبخصوص دختران شان تشویش دارند .

حالا که بازهم بازی های شیطانی پشت پرده برای مشارکت دادن طالبان درقدرت سیاسی وزمینه سازی برای خروج قوت های نظامی “ناتو و امریکا” مطرح گردیده است ، باردیگر زمینه ترس و وحشت دروجود مردم وبخصوص زنان و دختران جامعه ما پیداشده و آنان بیم ازآن دارند که با جلوس؟! دوباره ونامیمون طالبان وافراطیون مذهبی ، بازهم چهاردیواری های خانه ها به دیوارهای اسارت زنان ودختران مبدل گردد و حداقل این دستآوردها و ارزش های دموکراتیک گونه هجده سال گذشته که با ایثار وجان فشانی های شباروزی تعدادی از مادران وخواهران آگاه ما بدست آمده ، ازهم بپاشد وازبین برود .شرایط ناهنجارکشورازهرکدام ما بحیث انسانهای آزاد ، روشنفکرومتعهد به خدمتگذاری برای مردم و وطن حکم میکند تا در کنار مادران وخواهران رزمنده خویش ایستاده شده ، ازحقوق و آزادی های قانونی شان به دفاع برخیزیم. زنان مبارز وترقی پسندکشورماهم باید بدانند که احزاب وسازمانهای سیاسی ترقی پسند ودگراندیش مانند حزب متحدملی افغانستان و جبهه ملی مردم افغانستان بحیث مدافعان اصلی تساوی حقوق زن ومرد در کنارشان بوده و در راه بدست آوردن حقوق وامتیازات زنان درکنارشان ایستاده اند ودرمبارزه حق بر باطل هرگز آنانرا تنها نخواهند گذاشت.

زنده باد زنان رزمنده و با درک جامعه ما !

پیروزباد هشتم مارچ – روزبین المللی همبستگی زنان !

 

باحرمت

نجیب الرحمن شمال         5 مارچ 2019 / 14 حوت 1397

Text Widget

Aliquam ut tellus ligula. Nam blandit massa nec neque rutrum a euismod t ellus ultricies! Phasellus nulla tellus, fringilla quis tristique ornare, condi mentum non erat. Aliquam congue or nare varius, tristique ornare, condi mentum non erat. Aliquam congue or nare varius, tristique ornare, condi mentum non erat. Aliquam congue or nare varius.