نجیب الرحمن شمال : گزينه بعدى چه خواهد بود ؟

Ns

چهل سال متداوم است که کشورما در آتش جنگ میسوزد و مردمانش شهید، زخمی ، آواره وبی خانمان میگردند. پیامد های ناگوار این جنگ طولانی ونفس گیر رامیتوان درهمه ساحات زنده گی مردم مشاهده کرد. بدبختانه که همسایه های مداخله گر وبخصوص کشور پاکستان دراین راستا دست  بلند داشته واین کشور ازهمان بدو تآسیس خویش الی امروز سیاست خشن و کینه توزانه علیه مردم وکشور ما را پیشه کرده است. رهبران حکومتی پاکستان که عمدتآ نظامیان وابسته به خبیث ترین سازمان جاسوسی منطقه یعنی ( آی اس آی ) در تبانی با شرکای بین المللی خود میباشند ، هرگز درقبال کشور و مردم ما از حسن نیت و شیوه های همسایه داری نیک استفاده نکرده، به هیچ یک از تعهدات وموافقتنامه های منطقوی و حتی بین المللی پابند نمی باشند. تربیت ، تمویل و تجهیز خطرناک ترین و وحشی ترین تروریستان بین المللی وپخش دیدگاه های افراطی مذهبی در مراکز تربیتی و آموزشی این کشور زیر نام مدارس دینی به یک غده سرطانی و غیرقابل علاج مبدل گشته است. مداخلات بی شرمانه این کشور طی چهل سال و بخصوص بیست سال گذشته ، افغانستان ، کشورهای منطقه وجامعه جهانی را معتقد برای این ساخت که این کشور هنوزهم لانه بزرگتربیت گروه های وحشی تروریستی نه تنها برای کشور ما ، بلکه برای همه جهان میباشد. اما بی انصافی خواهدبود اگربوجود آمدن اینگونه شرایط را صرف منوط ومربوط به خود کشور پاکستان بدانیم ، زیرا باصراحت باید گفت که نقش سران و سازمانهای استختاراتی منطقه و جهان نیز درایجاد چنین فضای نا امن در منطقه وبخصوص در کشورما خیلی با اهمیت بوده و میباشد.هرگاه به تعهدات حکومت های قبلی افغانستان در قبال پاکستان نیز نظری بیاندازیم ، بوضاحت به مشاهده میرسد که رهبران و سیاسیون کشورما در مراحل مختلف تاریخ خواستار تآمین آرامش وصلح ، برقراری مناسبات نیک با کشورهای همسایه وبخصوص کشورپاکستان بوده اند وهمیشه برای رفع تشنجات وکشیده گی های خورد وبزرگ میان این دو کشور با تحمل و مدارار برخورد نموده اند. همچنان بدست داشتن رهبری و حاکمیت مطلقپاکستانی ها بالای گروهای جهادی قبلی که هرکدام شان بعدها این حقیقت را روشن کردند وهمچنان اداره ورهبری گروه طالبان و سایر نیروهای دهشت افگن در شرایط فعلی برای همه جهانیان ثابت و هویدا میباشد.

حکومت فعلی افغانستان هم برای حل اختلافات وتآمین صلح وثبات در کشورما تلاش ورزیده وبرای رسیدن به این اهداف انسانی قدم های بزرگ وحتی یکجانبه را برداشته که حتی موجب نارضایتی مردم ماشده است. چنانچه رهایی حدود چهارهزار از محبوسین طالب از زندان های افغانستان که بیشتر به خواست کشور پاکستان زیر نام توافقتنامه صلح؟؟ !! میان امریکا و طالبان به امضاء رسیده بود، نشانه خوب این حرکت را  به نمایش میگذارد.اما در مقابل گروه های مختلف طالبان به دستور مستقیم باداران اصلی شان به کاهش خشونت ها اهمیتی قایل نشده و در حالیکه آوازه مذاکرات مستقیم بین الافغانی را به شعار روز تبدیل نمودذه اند، با تشدید حملات تهاجمی نظامی علیه نیروهای امنیتی و دفاعیوحتی مردمان بی دفاع کشورما که همه مسلمان و وطنپرستان صادق استند ،  گویا میخواهند امتیازات بیشری کسب نمایند. درحالیکه رئیس جمهور کشورما در یکی از صحبت های اخیرخود تعداد تلفات ملکی ونظامیناشی از این حملات وحشیانه را روزانه تا هفتاد نفر اعلان کردند ، سوالی مطرح میگردد که آیا در چنین شرایط حساس که نقش اساسی را نه حکومت ، بلکه مخالفین آن در دست داشته  باشند، چگونه میتوان به برگشت و تآمین صلح پایدار درسراسرکشور مطمین بود؟؟؟  از قراین و انکشافات حوادث خونینی که تلفات بزرگ انسانی را در پی داشته و همه روزه جان ده ها تن از هموطنان ما را قربانی میگیرد و گروه های مخالف مسلح زیرنام های طالب، داعش ، القاعده ، افرادولگرد ، دزدان مسلح و تعدادی از جوانان بی بندوبار مربوط به فامیلهای مقامات بلندپایه حکومتی یا پارلمانی  بیشترازپیش به قتل هموطنان ما وبخصوص نیروهای دفاعی وامنیتی کشور ما ادامه داده وباعث بمیان آمدن هرج ومرج درجامعه میگردند، یقین ندارم که کدام صلح زود رسی که مردم ما انتظار آنرا دارند درراه باشد و مردم ما بتوانند به راحتی و دریک فضای امن نفس بکشند. دولت هرقدر تلاش میورزد تا با گروه های مخالف با انعطاف و از خودگذری بیشتر برخورد نماید تا اعتماد به برگشت صلح قوی تر گردد، اما هرگز به نتیجه یی نمیرسد. زیرا اداره وکنترول گروه های مسلح مخالف دولت بدست خودشان نبوده ، بلکه مستقیمآتوسط اجنبی ها اداره میشودو هرآنچه آنها دستور دهند ، این گروه های جاهل هم انجام میدهند. همچنان وقتی جوامع بین المللی هفته گذشته را  یکی از خونین ترین هفته های جنگ افغانستان خواندند و همیشه به گروه های دهشت افگن هشدار میدهند تا از ادامه حملات خشونت آمیز علیه مردم افغانستان دست بردار شوند ،امابرعکس این حملات شدت بیشتر میگیرد ، چنانچه همین حالا در حدود نزدیک به سی ولایت کشورما جنگهای خونین ادامه  دارد.

بدین لحاظ من فکر میکنم که برای رسیدن به یک صلح واقعی و باعزت برای مردم و وطن ما باید گزینه های دیگری روزی میز کار جناب رئیس جمهور کشور وجود داشته باشد که در صورت ناگزیری باید از آنها استفاده گردد ، بطور مثال :

قبل از رفتن به مذاکرات بین الافغانی ، حکومت باید یک هیئت همه شمول و قوی را آماده نموده ، دیدگاه های مردمی و خواست مردم را با آنها شریک نموده و از یک موضع قوی و استوار ، نه مانند بسیار ضعیف و تزرع آمیز، برای حل اختلافات و برگشت صلح باعزت وپایداراقدام نماید. از آنجاییکه گفته اند که حق داه نمیشود ، بلکه گرفته میشود ، بناء صلح حق مشروع ماست و بخاطر رسیدن به آن باید حق خود را گرفت .

– حکومت باید هرچه عاجل اجماع وسیعی را با اشتراک سازمانهای ملی مترقی  ، شخصیت ها وسیاسیون بانفوذ ، احزاب سیاسی سرتاسری وتآثیر گذارجامعه ،جامعه مدنی وسازمانهای دفاع ازحقوق زنان و حقوق بشر، اعضای مجلسین شورای ملی ، اعضای ستره محکمه ولوی سارنوالی ، نماینده های جامعه بین المللی مقیم کشور وسازمان ملل متحد را دایر و درمورد آماده گی های لازم هیآت حکومت برای پیشبرد مداکرات بین الافغانی با همه آنان مشوره نموده ، تصامیم مشترک  را اتخاذ نمایند.  

زندانیان باقیمانده طالبان هم الی ختم این مذاکرات و بدست آمدن نتیجه مطلوب از آن باید متوقف گردد. زیرا رهایی بدون قید وشرط آنان باعث تقویه روحیه جنگی نیروهای مختلف و برعکس باعث تضعیف مورال جنگی نیروهای نظامی کشورما در میدان های نبرد گردیده است.حکومت در این راستا دین ایمانی و وجدانی خودرا بیش از حد ادء نموده و فعلآ توپ در میدان حریفان است که آنرا به کدام سمت شوت مینمایند.  

درصورتیکه طالبان به خواست اکثریت مردم ما یعنی برگشت صلح و آتش بس بدون قید وشرط اهمیت نداده وبازهم به خشونت ها ادامه بدهند، باید باصدوریک اولتیماتوم زمانی برای قطع مذاکرات و از سرگیری حملات قوی هوایی وزمینی نیروهای افعان و هم پیمانان نظامی بین المللی شان علیه گروه های دهشت افگن را جدآ درنظرگرفته وحتی آنرا شامل آجندای مذاکرات نمایند. زیرا تمام نیروهای شامل درجنگ کشور ما این مذاکرات را قبل از آغاز آن خیلی مشکل و زمانگیر پیش بینی کرده اند، درحالیکه مردم ما دیگر بیش از این تحمل اینهمه نابسامانی ها و نا امنی ها را ندارند.

و اما در نهایت ، وقتی صلح از راه مذاکره ،مفاهمه ، حسن نیت وتفاهم بین الافغانی بدست نیاید و این جنگ طولانی ترشده وآرامش مردم را بیشتر ازاین برهم بزند ، حکومت باید به مردم مراجعه نموده ، با دایر نمودن یک جرگه ملی وسرتاسری مردمی – تصمیم نهایی و سرنوشت ساز خود را درمورد ختم جنگ و ازبین بردن تمام لانه های شیطانی افراطیت و دهشت افگنی درکشور ما ، تا سرحدقیام عمومی مردم علیه این گروه های جنایتکار وآدمکش اعلان بدارد. کارد دگر به استخوان مردم رسیده وآنان بیش ازاین توان جنگیدن طولانی را ندارند. به همین منظوربگذار با راه اندازی یک قیام ملی و مردمی به اشتراک همه مسئولین ادارات دولتی اعم از ملکی و نظامی و با داشتن روحیه عالی رزمی در این راه مقدس همه منسجم شده ، با توکل به خداوند ، اتکاء به اراده قوی مردم واعتماد به نفس از شراین ظالمان و دهشت افگنان قرن نجات یابیم .

ومن الله توفیق

Text Widget

Aliquam ut tellus ligula. Nam blandit massa nec neque rutrum a euismod t ellus ultricies! Phasellus nulla tellus, fringilla quis tristique ornare, condi mentum non erat. Aliquam congue or nare varius, tristique ornare, condi mentum non erat. Aliquam congue or nare varius, tristique ornare, condi mentum non erat. Aliquam congue or nare varius.